Przeniesienie Ikony Św. Bogurodzicy do Cerkwi w Sokołowsku

W dniu 29 kwietnia w sobotę o godz.12.00, odbyło się uroczyste, procesyjne przeniesienie XIX wiecznego wyobrażenia Bogurodzicy w jej Częstochowskiej ikonie.

Procesja – krestnyj chod – miała miejsce w Sokołowsku, z domu św. Męcz.Wlk księżnej Elżbiety do cerkwi św. Archanioła Michała, gdzie miało miejsce nabożeństwo wotywne – molebien.

Ikona pochodzi z domu pobożnej prawosławnej rodziny z Kamieńca Podolskiego, gdzie była relikwią przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Po wojnie przebywała w jednej z cerkwi Kamienca Podol. odbierając cześć od wiernych.

W tym samym dniu została zaniesiona modlitwa za duszę niedawno zmarłego JE Władykę Arcybiskupa Jeremiasza i śp. Protoprezbitera Aleksieja Grafa Malcewa – pierwszego proboszcza Sokołowskiej cerkwi który odszedł 29 kwietnia 1915r. (102 lata temu).

 

Read more

Serdecznie zapraszamy 09-11.06.2017 na unikalną wystawę

„Ukraina – Dom Przenajświętszej Bogurodzicy”

która odbędzie się 09-11.06.2017 roku w Sokołowsku, w Domu Świętej Męczennicy Wielkiej Księżnej Elżbiety Fiodorowny.
Wystawa odbywa się z błogosławieństwa JE Metropolity Kijowskiego i całej Ukrainy- Onufrego i JE. Arcybiskupa Jeremiasza –ordynariusza wrocławsko -szczecińskiego.
Ekspozycja ta zgromadziła 107 kopii ikon, cudotwórczych i słynących Łaskami, oraz czczonych lokalnie ikon Bożej Matki ze wszystkich regionów Ukrainy.
Inauguracja wystawy miała miejsce w Kijowsko- Peczerskiej Ławrze 15 listopada 2015roku.
Na wystawie zgromadzone są najwyższej jakości kopie i reprodukcje w skali 1:1, pochodzących od X wieku do współczesnych.
Przedstawione są także  kopie ikon zaginionych, lub znajdujących się w muzeach, choć wciąż otoczone kultem wśród wiernych.
Zwiedzający będą mogli zobaczyć ikonę, którą Bogurodzica objawiła greckim mistrzom, wraz z błogosławieństwem na budowę Uspienskiego soboru Kijowsko-Pieczerskiej Ławry (XI w.). Pierwszą cudownie objawioną na terytorium Ukrainy ikonę Przenajświętszej Matki Boskiej (XI w.).
Ikonę, napisaną pierwszym ukraińskim malarzem ikon, wielebnym Alipiuszem Kijowsko-Pieczerskim; Zobaczyć kopie ikon podarowanych książętom kijowskim w okresie ich rządów na Rusi XI-XIII w. Poznać historie objawień, odnalezienia, podań i cudach związanych z przedstawionymi ikonami. Wśród ikon takie znane obrazy jak:
« Poczajewskaja », « Swiatogorskaja », « Kijewo-Bratskaja », « Ozierianskaja », « Kaspierowskaja ». « Zimnienskaja », « Chełmska », « Kozielszczanskaja » i wiele innych.

Read more

Sokolowsko

Sokołowsko- (dawniej: Gőrbersdorf),  zapomniany klejnot -to najpiękniejsze miejsce z unikalnym klimatem, zanurzone w dolinie Radosny Jar. Owinięta wzniesieniem Gór Suchych, gdy spływają bystre potoki.
Wśród zielonych parków są Zakłady Lecznicze, które rozdzielają pomoc dla potrzebujących według określonej specjalizacji.
Dzisiaj mamy niepowtarzalną okazję aby pobyć sam na sam z Bogiem, uleczyć duszę, wzbogacić się duchowo i fizycznie, otrzymać rehabilitację,  dotknąć się do historii niezwykłych miejsc na przestrzeni wieków…
Sokołowsko jako nazwa  pojawia się w 1357r. Była to  wieś założona najprawdopodobniej przez zakon benedyktynów w Broumově. ( Czechy)
Do końca XV wieku Sokołowsko miało kilku właścicieli.
W  1509 r. Sokołowsko wraz z południową  częścią księstwa świdnickiego nabył Hrabia von Hochberg, którego rodową siedzibą był  Książ.
W  1849 r., przybyła do Sokołowska Hrabina von Colomb, siostrzenica feldmarszałka von Blüchera.
Jako zwolenniczka nowatorskiej wówczas metody wodolecznictwa, zwróciła uwagę na czystość tutejszych wód i powietrza, łagodny mikroklimat,
uległa też niezwykłemu urokowi krajobrazów.
Otworzyła więc zakład wodolecznictwa. To właśnie ona skłoniła swego szwagra, dr Hermanna Brehmera do utworzenia tutaj uzdrowiska.
Dr Brehmer który był prekursorem nowej metody klimatycznego leczenia gruźlicy płuc, uznał to miejsce za idealne.
W 1855 roku uruchomił pierwsze na świecie specjalistyczne sanatorium przeciwgruźlicze, w którym zastosował metodę leczenia klimatyczno-dietetycznego, osiągając zdumiewające wyniki.
Tym  samym właśnie  Sokołowsko  stało się wzorem, dla tworzącego się w Szwajcarii uzdrowiska Davos; aby odróżnić oba kurorty, Sokołowsko  zaczęto nazywać  „Śląskie Davos”.
W latach 1861-62 otworzono nowe, ogromne sanatorium, obecny „Grunwald”, utrzymany w stylu mauretańskim.
Dr Brehmer propagował czynne leczenie: codzienne spacery, umiarkowany wysiłek fizyczny na świeżym powietrzu, zdrowe żywienie.
Wokół sanatorium powstały parki z licznymi pawilonami, altankami, fontannami i rzadkimi okazami drzew.
W sanatoriach i pensjonatach odbywały się spektakle teatralne i koncerty.
W latach 1874-80 najbliższym współpracownikiem Dr Bremehra był polski lekarz, internista dr  Alfred Sokołowski. Późniejszy profesor Uniwersytetu Warszawskiego, założyciel Polskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego.
To właśnie na jego cześć po wojnie w 1945 roku miejscowość ta otrzymała nazwę Sokołów Śląski, zmienioną następnie na Sokołowsko.
W 1887 r. przebywało tu 730 kuracjuszy.
Sława uzdrowiska w II połowie XIX wieku przyczyniła się do jego żywiołowego rozwoju. Wznoszono nowe pensjonaty, hoteliki, restauracje.
Sokołowsko stało się kurortem zdolnym zachwycić przybyszów wrażliwych na piękno przyrody i architektury. Choć leczenie w sanatorium było drogie, przybywali tu chorzy z szerokiego świata. Z całych Niemiec, z ziem polskich, z Cesarstwa Rosji i  Austro- Węgier, ze Skandynawii a nawet słonecznej Italii,
czy odległej Ameryki Północnej.
Dr Brehmer jako pierwszy w Sokołowsku udowodnił, że gruźlica płuc jest choroba uleczalną.
W okresie międzywojennym modne stało się narciarstwo biegowe, zbudowano też skocznię narciarską.
Ze znanych postaci życia kulturalnego warto wspomnieć jednego z najwybitniejszych malarzy śląskich, prof. Johanna Maksymiliana Avenariusa, który pozostawił po sobie malowidła w kościele i sanatorium.
W 1901 roku dla kuracjuszy z Rosji, zbudowano cerkiew  św. Archanioła Michała.
Sokołowsko szczyci się tym, że mieszkał po wojnie w uzdrowisku przez kilka lat w związku z chorobą ojca słynny polski reżyser Krzysztof Kieślowski.
Reżyser właśnie tu, nakręcił po latach film „Prześwietlenie” o chorych na gruźlicę, który na przeglądzie filmów dokumentalnych we Włoszech wzbudził duże zainteresowanie.
Sam Kieślowski często wspominał lata dzieciństwa i chętnie gościł w Sokołowsku.
W  latach powojennych uzdrowisko przeżywało regres.
Niektóre sanatoria i pensjonaty ulegały niestety stopniowej degradacji.
Od lat 2000 powoli  i  skutecznie dokonuje się proces rewitalizacji.
Powstały instytucje kulturotwórcze, jak Prawosławny Dom św. męcz. Wielkiej Księżnej Elżbiety Fiodorowej, zlokalizowany w dawnej „Villa Elza”.
Dom ten wcześniej funkcjonował  jako  Ośrodek Spotkań Integracyjnych, organizując międzynarodowe teologiczno-historyczne konferencje i sympozja, wystawy, koncerty, warsztaty, co też  kontynuuje do dziś.
Innego typu działalnością zajmuje się Fundacja Sztuki Współczesnej „In Situ” działająca w przestrzeni dla realizacji projektów artystycznych, różnorodnych
i interdyscyplinarnych działań twórczych, a także upowszechniania i wspierania różnych form aktywności twórczej.
Władzę administracyjną nad Sokołowskiem sprawuje Miasto i Gmina Mieroszów.
To właśnie w gminie Mieroszów można było znacznie wcześniej niż gdzie indziej znaleźć godziwe warunki do rozwoju wypoczynku, sportu i rekreacji. Istnieje  tu sympatyczna i na wysokim poziomie baza gastronomiczno-hotelowa.
Wystarczy wymienić hotel i restaurację „Darz Bór” w Rybnicy Leśnej, pensjonat „Leśne Źródło” w Sokołowsku, hotel „Eden” w Kowalowej,
nie mówiąc o schronisku górskim „Andrzejówka”.
Mieroszów dał się poznać w całym kraju z masowej imprezy sportowo-rekreacyjnej „Bieg Gwarków” w narciarstwie biegowym, organizowanej od wielu lat na zmianę pod Waligórą na  Przełęczy Trzech Dolin obok „Andrzejówki”, albo też w Sokołowsku.
W Golińsku -6 km od Sokołowska istnieje przejście graniczne  z Czechami, a także przejścia piesze i rowerowe  Mieroszów-Ždanov, skąd dostaniemy się do znanego na całym świecie kompleksu przyrodniczego Adrspach- Adršpašské skalní město czy samej czeskiej stolicy Prahy.
Sokołowsko i Gmina Mieroszów ma do zaoferowania piesze i rowerowe wycieczki w okoliczne góry, punkty widokowe, turystyczne wiaty na szlakach, schroniska i kilkanaście punktów gastronomicznych.
W samym mieście godne obejrzenia jest zabytkowe centrum z kaskadowym rynkiem i podcieniami, kościół parafialny św. Michała Anioła z XV w. i inne zabytki.
Na terenie gminy warto zwiedzić starą kuźnię w Różanej, drewniany kościółek Św. Jadwigi w Rybnicy Leśnej, schronisko górskie „Andrzejówka”, ruiny zamku Radosno na drodze do Sokołowska.
Mieroszów utrzymuje przyjazne kontakty z czeskim, przygranicznym Meziměstí.

Read more

Cerkiew

Jest jedyną oryginalną cerkwią w Sudetach na Dolnym Śląsku w Polsce.
Jest jedną z trzech cerkwi-sióstr zbudowanych na terenie dawnych Niemieckich Prus na przełomie XIX –XX wieku.
Jest  najmniejszą w Europie Parafia Prawosławna, z relikwiami świętych od IX w po XXw.
Jest kopią średniowiecznych cerkwi  miasta Jarosławia w Rosji położonego nad Górną Wołgą;
Jest Darem-miejscem modlitwy dla przyjezdnych kuracjuszy i Was- naszych Gości…

Pierwsza to cerkiew Wszystkich Świętych w Bad Homburg vor der Höhe –wzniesiona w latach 1896–1899 według projektu Leontija Benoisa.
Uroczyste położenie kamienia węgielnego miało miejsce w październiku 1896 w obecności cara Mikołaja II, jego żony Aleksandry Fiodorowny i jej siostry, wielkiej księżnej Elżbiety. Pracami budowlanymi kierował miejscowy architekt Louis Jacobi. Prace zostały zakończone w trzy lata później, cerkiew poświęcono we wrześniu 1899.
Drugą jest cerkiew św. Marii Magdaleny z prywatnej fundacji cara  Mikołaja II z okazji ślubu z księżniczką heską Alicją, późniejszą  carycą Aleksandrą Fiodorowną,. Budowa, również według projektu Leontija Benoisa, rozpoczęła się 1897roku a została ukończona w roku 1899 i  poświęcona w dniu 8 października tegoż roku. Cerkiew uległa poważnym zniszczeniom w czasie bombardowań w czasie II wojny światowej, w latach 1954–1955 z pomocą finansową władz Darmstadt została częściowo odrestaurowana.
Trzecią –najmłodszą i najskromniejszą jest cerkiew św. Archanioła Michała właśnie w Sokołowsku- (niem. Goerbersdorf)
Prace budowlane rozpoczęły się w roku 1899 na działce  oddanej na ten cel przez Doktora Theodora Roemplera  na prośbę  ojca Protoprezbitera Aleksego grafa  Malcewa członka bractwa św. Włodzimierza i kapelana Ambasady Rosji w Berlinie. Autorem projektu był architekt Karl Grosser, autor wzorujący się na projektach Leontija Benoisa , natomiast budowlanym wykonawcą została  firma Jeger & Sohn z Wałbrzycha.

Dzięki ofiarności członków bractwa i głównego donatora, jakim był samarski kupiec Piotr Siemionowicz Arżanow,   prace ukończono  w 1901 roku  i  5 września  tego roku cerkiew była poświęcona. W owym czasie honorową przewodniczącą bractwa św. Włodzimierza  była wielka księżna Elżbieta Fiodorowna Romanowa. Opis konsekracji cerkwi zamieszczony w „ Biuletynie Wiadomości Bractwa św. Włodzimierza”  mówi o licznie zgromadzonych Gościach na czele z Posłem Grecji w Berlinie. Także z tego opisu, dowiadujemy się iż Ikonostas był „ biało-złoty, ażurowy…”  Jedyna,  dostępna fotografia przedstawia moment procesji wokół cerkwi podczas konsekracji.
Według zapisu z gazety „ Cerkiewna Prawda” wydawanej w Berlinie w 1913roku,  czytamy „…iż nabożeństwa w Goerbersdorfie  celebrowali duchowni prawosławni z  …krajów słowiańskich, będący w tym czasie kuracjuszami …”
Najczęściej gościł w Sokołowsku o Protoprezbiter Alexej graf  Malcev z Berlina i jego pomocnik o. Wasilij Goeken z Poczdamu.

Lata po pierwszej Wojnie światowej jak i po rewolucji bolszewickiej nie były czasem sprzyjającym dla odpoczynku i leczenia, zatem ilość rosyjskich prawosławnych kuracjuszy w Sokołowsku radykalnie spadła. Już w lipcu  1914 roku  o. Aleksy Malcev opisywał grabież i dewastację budynków należących do Bractwa św. Włodzimierza w Berlinie i innych niemieckich miastach; nie wykluczone że działania wojenne nie oszczędziły wtedy cerkwi w Sokołowsku; Granica z ówczesną Rosją znajdowała się niedaleko – ok. 170 km. Prawdopodobnie ostatnie nabożeństwo odbyło się w 1935 roku. Możemy domniemywać że minimalna choćby dbałość o sam budynek cerkwi i  o jej otoczenie trwało do  1945roku.

Zapomniana świątynia
W latach 50 tych komunistyczne władze w Sokołowska przekształciły cerkiew w kostnicę i taką rolę pełniła do 1970 roku. Miedzy 1970  a 1980 rokiem niestrzeżony , nieużywany budynek był dewastowany. Istniały plany aby „rosyjski pawilon” jak nazywano świątynię zamienić na kawiarnię…
W 1981 roku budynek cerkwi jako „pustostan” został sprzedany osobie prywatnej, przeznaczając świątynię na dom letniskowy-daczę. Z kopuły zostaje zdjęty krzyż, wnętrze cerkwi wypełniają pomieszczenia kuchenne, salon, antresole, w części piwnicznej powstaje łazienka. Paradoksalnie, należy przyznać, iż ta daleko niemoralna sytuacja wobec świątyni,  ustrzegła cerkiew od całkowitej dewastacji a może i nawet rozbiórce.
Cerkiew odnaleziona.
Całkowicie przypadkowa lektura  „ Magazyn-Gazeta Dolnośląska”  czytana w nocnym pociągu relacji Wrocław-Warszawa w 1985 roku, przez młodego wrocławianina,  staje się początkiem otwierania nowej karty sokołowskiej cerkwi. W artykule opisującym konflikt miejscowego ZOZu z personelem sanatoriów i szpitala, dziennikarz wspominał o dawnej świetności uzdrowiska którego to pozostałością są ciekawe zabytki drzewostanu, a także architektury- „…na przykład stojąca  w parku cerkiew…”  Znaleziony akapit stał się i cudem i bólem i   mottem do działania.
Istnienie tej świątyni, było całkowicie nieznaną okolicznością dla prawosławnych na Dolnym Śląsku. Od wczesnych lat powojennych na tym terenie istniały już parafie w Jeleniej Górze, następnie w Wałbrzychu, Świdnicy, niemniej stojąca w leśnym otoczeniu cerkiew czekała na swój czas.
Powrót prawosławia do Sokołowska.
Pierwsze spotkania z nowymi właścicielami cerkwi  były nie przyniosły  żadnych oczekiwanych  rezultatów. Oddanie dla Kościoła nie w chodziło w gręW roku 1993 dramatyczne trudne poszukiwania pieniędzy prowadzą do niemieckiej fundacji Renovabis , fundacja odrzuca jednak wniosek o pomoc. Księża próbują nadal tym razem wspierają ich pismami Niemieccy Dominikanie oraz Katolicki Kardynał z Wrocławia – wniosek trafia na listę do rozpatrzenia.
Jest rok 1997 do siedziby fundacji w Niemczech wchodzi osoba chcąca przekazać pieniądze na dobry cel , czyta przedstawione projekty i wybiera „ wspomożenie wykupienia cerkwi z rąk prywatnych” . Anonimowy darczyńca przynosi ze sobą 40 tys marek – właśnie tyle ile potrzeba na wykupienie cerkwi. Do dziś nie wiadomo , kim jest dobroczyńca.

Wielki remont , wielka sprawa
Po wykupieniu cerkwi rusza remont i przywracanie cerkiewce jej funkcji. W 1997 na kopule pojawia się nowy krzyż, a we wnętrzu zachodzą wielkie zmiany. Remont, wyposażanie cerkiewki trwa do 2001 roku. W 1998 roku powstaje Prawosławna Parafia św. Archanioła Michała w Sokołowsku , której zadaniem jest opieka nad cerkwią – do dziś jest to najmniejsza w Polsce bo dwuosobowa prawosławna parafia.
W tym czasie nawiązany zostaje kontakt i współpraca z istniejącym ciągle Bractwem św. Włodzimierza  , prezesi ówczesny Gleb Rahr i obecny Dimitrij Rahr przekazują historyczne dokumenty o powstaniu cerkwi.
W roku 2000 z wielką pomocą prawosławnych parafian z Wrocławia zostaje kupiony dom nieopodal cerkwi – dom przyjmuje nazwę św. Elżbiety Fiodorowny Romanowej i prowadzi działalność wspierającą utrzymanie i remonty cerkwi

Read more

© Copyrights 2017 Webideadesign.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Designed with byWebideadesign.com