Sokołowsko- (dawniej: Gőrbersdorf),  zapomniany klejnot -to najpiękniejsze miejsce z unikalnym klimatem, zanurzone w dolinie Radosny Jar. Owinięta wzniesieniem Gór Suchych, gdy spływają bystre potoki.
Wśród zielonych parków są Zakłady Lecznicze, które rozdzielają pomoc dla potrzebujących według określonej specjalizacji.

Dzisiaj mamy niepowtarzalną okazję aby pobyć sam na sam z Bogiem, uleczyć duszę, wzbogacić się duchowo i fizycznie, otrzymać rehabilitację,  dotknąć się do historii niezwykłych miejsc na przestrzeni wieków…

Sokołowsko jako nazwa  pojawia się w 1357r. Była to  wieś założona najprawdopodobniej przez zakon benedyktynów w Broumově. ( Czechy)
Do końca XV wieku Sokołowsko miało kilku właścicieli.
W  1509 r. Sokołowsko wraz z południową  częścią księstwa świdnickiego nabył Hrabia von Hochberg, którego rodową siedzibą był  Książ.
W  1849 r., przybyła do Sokołowska Hrabina von Colomb, siostrzenica feldmarszałka von Blüchera.
Jako zwolenniczka nowatorskiej wówczas metody wodolecznictwa, zwróciła uwagę na czystość tutejszych wód i powietrza, łagodny mikroklimat,
uległa też niezwykłemu urokowi krajobrazów.
Otworzyła więc zakład wodolecznictwa. To właśnie ona skłoniła swego szwagra, dr Hermanna Brehmera do utworzenia tutaj uzdrowiska.
Dr Brehmer który był prekursorem nowej metody klimatycznego leczenia gruźlicy płuc, uznał to miejsce za idealne.
W 1855 roku uruchomił pierwsze na świecie specjalistyczne sanatorium przeciwgruźlicze, w którym zastosował metodę leczenia klimatyczno-dietetycznego, osiągając zdumiewające wyniki.
Tym  samym właśnie  Sokołowsko  stało się wzorem, dla tworzącego się w Szwajcarii uzdrowiska Davos; aby odróżnić oba kurorty, Sokołowsko  zaczęto nazywać  „Śląskie Davos”.

W latach 1861-62 otworzono nowe, ogromne sanatorium, obecny „Grunwald”, utrzymany w stylu mauretańskim.
Dr Brehmer propagował czynne leczenie: codzienne spacery, umiarkowany wysiłek fizyczny na świeżym powietrzu, zdrowe żywienie.
Wokół sanatorium powstały parki z licznymi pawilonami, altankami, fontannami i rzadkimi okazami drzew.
W sanatoriach i pensjonatach odbywały się spektakle teatralne i koncerty.
W latach 1874-80 najbliższym współpracownikiem Dr Bremehra był polski lekarz, internista dr  Alfred Sokołowski. Późniejszy profesor Uniwersytetu Warszawskiego, założyciel Polskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego.
To właśnie na jego cześć po wojnie w 1945 roku miejscowość ta otrzymała nazwę Sokołów Śląski, zmienioną następnie na Sokołowsko.
W 1887 r. przebywało tu 730 kuracjuszy.
Sława uzdrowiska w II połowie XIX wieku przyczyniła się do jego żywiołowego rozwoju. Wznoszono nowe pensjonaty, hoteliki, restauracje.
Sokołowsko stało się kurortem zdolnym zachwycić przybyszów wrażliwych na piękno przyrody i architektury. Choć leczenie w sanatorium było drogie, przybywali tu chorzy z szerokiego świata. Z całych Niemiec, z ziem polskich, z Cesarstwa Rosji i  Austro- Węgier, ze Skandynawii a nawet słonecznej Italii,
czy odległej Ameryki Północnej.
Dr Brehmer jako pierwszy w Sokołowsku udowodnił, że gruźlica płuc jest choroba uleczalną.
W okresie międzywojennym modne stało się narciarstwo biegowe, zbudowano też skocznię narciarską.
Ze znanych postaci życia kulturalnego warto wspomnieć jednego z najwybitniejszych malarzy śląskich, prof. Johanna Maksymiliana Avenariusa, który pozostawił po sobie malowidła w kościele i sanatorium.

W 1901 roku dla kuracjuszy z Rosji, zbudowano cerkiew  św. Archanioła Michała.
Sokołowsko szczyci się tym, że mieszkał po wojnie w uzdrowisku przez kilka lat w związku z chorobą ojca słynny polski reżyser Krzysztof Kieślowski.
Reżyser właśnie tu, nakręcił po latach film „Prześwietlenie” o chorych na gruźlicę, który na przeglądzie filmów dokumentalnych we Włoszech wzbudził duże zainteresowanie.
Sam Kieślowski często wspominał lata dzieciństwa i chętnie gościł w Sokołowsku.
W  latach powojennych uzdrowisko przeżywało regres.
Niektóre sanatoria i pensjonaty ulegały niestety stopniowej degradacji.
Od lat 2000 powoli  i  skutecznie dokonuje się proces rewitalizacji.
Powstały instytucje kulturotwórcze, jak Prawosławny Dom św. męcz. Wielkiej Księżnej Elżbiety Fiodorowej, zlokalizowany w dawnej „Villa Elza”.
Dom ten wcześniej funkcjonował  jako  Ośrodek Spotkań Integracyjnych, organizując międzynarodowe teologiczno-historyczne konferencje i sympozja, wystawy, koncerty, warsztaty, co też  kontynuuje do dziś.
Innego typu działalnością zajmuje się Fundacja Sztuki Współczesnej „In Situ” działająca w przestrzeni dla realizacji projektów artystycznych, różnorodnych
i interdyscyplinarnych działań twórczych, a także upowszechniania i wspierania różnych form aktywności twórczej.
Władzę administracyjną nad Sokołowskiem sprawuje Miasto i Gmina Mieroszów.
To właśnie w gminie Mieroszów można było znacznie wcześniej niż gdzie indziej znaleźć godziwe warunki do rozwoju wypoczynku, sportu i rekreacji. Istnieje  tu sympatyczna i na wysokim poziomie baza gastronomiczno-hotelowa.
Wystarczy wymienić hotel i restaurację „Darz Bór” w Rybnicy Leśnej, pensjonat „Leśne Źródło” w Sokołowsku, hotel „Eden” w Kowalowej,
nie mówiąc o schronisku górskim „Andrzejówka”.
Mieroszów dał się poznać w całym kraju z masowej imprezy sportowo-rekreacyjnej „Bieg Gwarków” w narciarstwie biegowym, organizowanej od wielu lat na zmianę pod Waligórą na  Przełęczy Trzech Dolin obok „Andrzejówki”, albo też w Sokołowsku.
W Golińsku -6 km od Sokołowska istnieje przejście graniczne  z Czechami, a także przejścia piesze i rowerowe  Mieroszów-Ždanov, skąd dostaniemy się do znanego na całym świecie kompleksu przyrodniczego Adrspach- Adršpašské skalní město czy samej czeskiej stolicy Prahy.
Sokołowsko i Gmina Mieroszów ma do zaoferowania piesze i rowerowe wycieczki w okoliczne góry, punkty widokowe, turystyczne wiaty na szlakach, schroniska i kilkanaście punktów gastronomicznych.
W samym mieście godne obejrzenia jest zabytkowe centrum z kaskadowym rynkiem i podcieniami, kościół parafialny św. Michała Anioła z XV w. i inne zabytki.
Na terenie gminy warto zwiedzić starą kuźnię w Różanej, drewniany kościółek Św. Jadwigi w Rybnicy Leśnej, schronisko górskie „Andrzejówka”, ruiny zamku Radosno na drodze do Sokołowska.
Mieroszów utrzymuje przyjazne kontakty z czeskim, przygranicznym Meziměstí.